In Overtreding

Bijna alweer vergeten, maar deze voorzomer waren er toch echt een aantal prachtige dagen. Op zo’n mooie dag was ik op de Eems onderweg van Delfzijl naar de Gele Paal, waar ik met een oud-collega (een echte visliefhebber) eens een flink maaltje platvis en wat paling zou gaan vangen.

Aangezien het laag water was zouden we onderweg ook nog even naar de zeehondjes gaan kijken op De Hond, net ten noorden van het Nam-eiland. De pieren hadden er zin in, ze kwispelden in de emmer. Maar er waren er meer die er zin in hadden!

Onderweg hadden we van grote afstand aan de steiger bij de Philips gasplant aan de Rysumer Nacken een bootje zien liggen. Vreemd, daar ligt nooit een boot! Wij hielden de Nederlandse kant van de vaargeul aan langs de groene tonnen. Maar helaas, plaatje niet gevonden waarschijnlijk verjaagd door onze verbrande koppen, er was geen zeehond te zien. Wel te zien was, als uit het niets opgedoken, een mooie wit/blauwe boot (een sportvisboot dachten wij) van een meter of 7 die op flinke afstand aan de Duitse kant van de vaargeul met ons opvoer en plotseling met een noodgang naar ons toekwam. Achter op de boot stond iemand in een donkerblauw kostuum en in de kleine kajuit ontwaarden we twee personen, elk in een groenachtig boswachterjasje. Wij schatten in dat die g roene jasjes wel wat zouden zijn voor de natuurvrienden op de Veluwe omdat je daarmee beslist geen eekhoorns zou verjagen.

Toen de boot nog een meter of 30 van ons af was begon de blauwe in het Germaanste roepen: “foeftseen oiro boeskeld”. Een van de groene jasjes kwam naar buiten en de combinatie van groen en blauw die we nu op het achterdek zagen harmonieerde in het geheel niet met deze gemoedelijke omgeving. Deze combinatie was niet eens geschikt voor een taptoe, laat staan sfeer verhogend voor een mooie visdag. Ze gebaarden ons dat we moesten stoppen, hetgeen we dan ook prompt deden. Hun boot kwam naast ons liggen en onze boot werd vastgegrepen door de Sterke Arm. We voelden ons nu niet alleen financieel bedreigd maar ook nog eens geënterd. Doodse stilte volgde, zelfs de pieren hoorde je niet, maar op de zijkant van hun boot konden we nu wel heel duidelijk lezen “Wasserschutzpolizei”.

Opeens hoorden we die vent in het blauwe pak opnieuw roepen: “15 Euro Bussgeld”. Hij was best serieus gekleed en mocht daarom waarschijnlijk ook de slechte boodschap brengen. Weer volgde een stilte, maar na enige tijd kwam hij met de verklaring: “Sie fahren links ins Fahrwasser” en vervolgde met (vrij vertaald): “je verlichting deugt ook niet, maar omdat die in Nederland is toegelaten moet ik die hier “anerkennen” en verder “ als je daarmee voorbij ton 22 komt dan slinger ik je daarvoor op de bon ”. Hij vroeg me naar mijn vaarbewijs. Vol hoop op een fikse korting op de aangeboden financiële transactie overhandigde ik hem mijn ICC (International Certificate of Competence), dat is het internationale vaarbewijs van de ANWB. Snel en netjes, met de rechterhand, zoals dat hoort. Hij nam het aan, kneep er eens in, draaide het om, om het vervolgens vast te houden alsof het brandde. “Wat is in vredesnaam de ANWB?” mompelde de man. Nu moet ik toegeven dat de enige officiële aspecten aan het overhandigde document mijn eigen pasfoto en mijn eigen handtekening zijn; de rest heeft net zoveel officiële uitstraling als 10 blanco A4-tjes zonder uitstraling en lijkt nog het meest op een goedkoop reclamefoldertje met een stempeltje van de juf van groep 1. Het gezag wil echter correct en respectvol worden behandeld. En zelf wilde ik natuurlijk ook graag serieus genomen worden. Daarom durfde ik de beste man niet te vertellen dat de combinatie van commercie en regelgeving me heeft verleid dit aan beide zijden leuk gekleurde papierblad bij de ANWB aan te schaffen voor 14 € porto en eigen administratiekosten daarin niet begrepen en uiteraard zonder zicht op enige restitutie van het eerder betaalde bedrag voor het vaarbewijs). En al helemaal had ik het lef niet, hier op zee, hem uit te leggen dat de afkorting ANWB staat voor Algemene Nederlandse Wielrijders Bond. Een vereniging die naar ze zelf zegt in tegenstelling met onze overheid, wars is van regelzucht en prijsopdrijving. Een bond die zich niet inlaat met de praktijken van de super commerciële organisaties; die niet om eigen omzet en winst te verhogen meehelpt allerlei regeltjes tot stand te brengen en die ook niet de mensen ongevraagd allerlei pasjes, kortingen of tegoedbonnen aansmeert waarmee je veel te geringe kortingen op veel te hoge prijzen kunt verkrijgen. Nee, het is een bond zonder duurbetaalde krachten die uitsluitend het beste met haar leden voorheeft. Nuchter en efficiënt, dat is de Wasserschutzpolizei. Geen verhaal vooraf, zij meldt direct de eerlijke netto prijs; lid of geen lid. Niks geen opslag voor administratie of winst. Ook geen toeslag voor reclame en andere flauwe kul om daarna met een leuke actie de pijn wat te verzachten. Hier wordt niet op oneigenlijke wijze aan eigen populariteit gewerkt. Deze jongens blinken uit in klare taal en direct handelen, dat werd me wel duidelijk!

plaatje niet gevonden Hij vroeg of naam en adres nog juist waren en begon te schrijven. Tijdens het neertellen van de euro’s, in ruil voor het bewijs van betaling in de vorm van een soort strippenkaart met afscheurbare stroken, kwam ook de stuurman naar buiten. Hij was dik en droeg de distinctieven van grote macht. Hij moest ook wel dik zijn, anders kon hij die massa versierselen niet eens kwijt en macht dient natuurlijk ook op een stevige basis te zijn gefundeerd. Het was een aardige man. Dat bleek meteen. Een “hoge” met een geweten, een die zijn taak vol ernst nam maar als gevolg daarvan toch niet met wroeging door het leven wilde gaan. De beste man had met lede ogen aangezien hoe onze dag verpest werd terwijl de plicht hem belette in te grijpen en, terwijl de kassier de centen zorgvuldig opborg, trachtte hij ons te troostten door vertrouwelijk te verklaren dat de boete toch slechts een beetje “Trinkgeld” was. Een leuke korting zat er dus niet in! Dat zij ons bij de kennismaking niet fatsoenlijk begroet hadden was nog tot daar aan toe; dat zij ons bij het afscheid geen goede vangst hadden toegewenst was kwalijk, maar dat we verder die dag geen staart hebben gezien was een waar dieptepunt.

Toch was het een nuttige en mooie dag. Die jongens van de waterpolitie deden gewoon hun werk ( hoewel de opmerking dat de verlichting in Nederland wel toegelaten zou zijn niet correct is) en ik werd eens tot het overdenken van mijn zonden aangezet. De verplichting tot het aanhouden van de stuurboordswal geldt alleen voor het Zeehavenkanaal en nauw vaarwater, dacht ik, en met mijn bootverlichting was toch ook niets mis? Thuis heb ik de reglementen maar even nagekeken en toen bleek mij dat ik toch echt goed fout zat. Op de Eems is alle betonde vaarwater nauw vaarwater waarin je stuurboordswal moet houden en de voorschriften voor de verlichting zijn in de afgelopen jaren aangepast. Tegenwoordig moet uit een keurmerk of een certificaat blijken (ook op de binnenwateren in Nederland) dat de verlichting aan de nieuwste eisen voldoet en mijn aqua signal 25 voldoet daaraan niet. Het bekend zijn met de actuele regelgeving is geen overbodige luxe. De ANWB kan je daarmee op een uitstekende manier van dienst met haar Wateralmanak deel I.

Peter Meulenberg - Zeenon 59

Wandelende Wrakken

Dat een wrak door zijn gewicht alleen maar langzaam naar beneden in de zeebodem zakt is beslist niet waar. Door wisselende getijdenstromen wordt onder en rondom een wrak het zand weggespoeld en opgehoopt. Er ontstaan kolken, slijtgeulen en oneffenheden.

Op tongvissen

Naar aanleiding van de reis naar Fehmarn is mij gevraagd door Peter Meulenberg om eens mijn ervaring over de tong in woord te brengen.

Palingsteken

Omstreeks 1900 was de aal in Europa nog volop aanwezig. In Denemarken, o.a. in de Isefjord, een relatief kleine en ondiepe fjord met kristalhelder water op het eiland Seeland,